Homepage van Cyril Lansink

Direct naar inhoud

Menu
Home
Freelansink
Cyril Lansink
Contact
Cyril Lansink
cyril.lansink@hetnet.nl
Teksten
boekrecensies
de fiets
essays/artikelen
kindergedichten
taalkruimels
weblog
interviews

Februari 2009


De pijn (27/2)

Heen en weer gaand tussen 'ik heb pijn' en 'ik ben pijn' bevind ik me dezer dagen. En de wereld wordt steeds kleiner...


De val (23/2)

Op de mountainbike een steile heuvel af, het spoor en de snelheid volgend - hoe stom - van D. die voor me rijdt. In een split second voel ik, weet ik dat het mis gaat. Mijn achterwiel komt omhoog, ik word gelanceerd, vlieg door de lucht, land - zo moet het gegaan zijn, want het ogenblik zelf van de val is weg, kan ik niet meer 'terugvinden'.
Kermend lig ik daar, mijn ogen dicht, helemaal bevangen van de schrik. Het besef is er meteen: ik heb niets gebroken - er heeft een engeltje op mijn schouder gezeten. Ik kan zelfs gewoon het laatste stukje naar huis fietsen.
Maar dan komt de pijn. In de rug, de arm en vooral de nek; ik kan mijn hoofd nauwelijks meer bewegen zonder ineen te krimpen. Allemaal scheurtjes in de spieren denkt de dokter die ik de volgende dag bezoek. De spieren hebben zich schrap gezet om het hoofd te beschermen, ‘vast te houden'. Maar daar zijn ze zelf de dupe van. Daar komt het geloof ik op neer. Ingenieus lichaam.
Het gebeurde in een vloek en een zucht - nee, minder nog. Maar langdurig zijn de gevolgen. Ik troost me met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn.


Darwin de duivel (21/2)

Het Darwinjaar - hij is 200 jaar geleden geboren - is nog geen twee maanden oud, maar heeft al voor heel wat opschudding gezorgd. Toen Andries Knevel (voorzichtig) vaststelde dat hij niet meer gelooft in de letterlijkheid van de bijbelse schepping kreeg hij de halve achterban van de EO over zich heen. De mooiste reactie: van de mensen die zeggen dat ze voor hem zullen bidden. Arme God, armzalige religie.
Het iswerkelijk onvoorstelbaar dat er 150 jaar na het verschijnen van On the Origin of Species en een schat aan gegevens die laten zien dat de door Darwin ontdekte principes van de evolutie van soorten juist zijn, nog steeds hele hordes mensen zijn die hun religieuze geloof inzetten om de wetenschappelijke bewijzen te loochenen. 'Tot voor kort geloofde de grote meederheid van de natuurvorsers dat soorten onveranderlijk waren en afzonderlijk waren geschapen,' zo opent Darwin zijn boek. Dat de grote meerderheid van de natuurvorsers inmiddels om is, betekent voor al die gelovigen niets: hun God is nog steeds na zes dagen klaar.
Laten we voor hen bidden dat ze voor het eind der tijden nog het licht mogen zien. Net zoals onze dappere Knevel.


Naastenliefde (11/2)

De Italiaanse Eluana lag 17 jaar in coma. Volgens de katholieken in het Vaticaan (en daarbuiten) staat haar levensbeëindiging - bekrachtigd door het hoogste rechtsorgaan in Italië - gelijk aan moord. Geen greintje empathie is er aan deze mensen besteed, geen enkel onderscheidingsvermogen. Fundamentalisme van het weerzinwekkendste soort: wie een vrouw na 17 jaar coma laat inslapen is een moordenaar. Basta.
Is er in de kliek rondom de paus dan helemaal geen naastenliefde meer te vinden? Jawel hoor. Zoals de NRC wist te melden: Het Vaticaan bidt 'dat de verantwoordelijken voor de dood van Eluana zullen worden vergeven door de Heer'. Hoe hypocriet en arrogant kun je zijn? Als God een middelvinger had zou Hij hem opsteken naar deze achterlijke gelovigen.
En het opvallende is: toen de paus zich inliet met een antisemitsiche bisschop bleek de verontwaardiging onder katholieken groot. En nu stilte...Mij dunkt dat de manier waarop die Roomse cleruslijders omgaan met zaken van leven en dood een minstens even goede reden is om uit de kerk te stappen dan het gedoe rondom een perverse Holocaustontkenner.


Een mens wordt herkend aan zijn gezicht (3/2)

In Oxford bestaat er een plek aan de oever van de Cherwell genaamd Parson's Pleasure, waar mannen naakt mogen recreëren. Toen eens in minder relaxte tijden een groepje dames verdwalde en er per ongeluk langs drentelde, graaiden de heren, op één na, beschaamd naar hun handdoek en hielden deze voor hun private delen. De uitzondering was Maurice Bowra, die de handdoek over zijn hoofd gooide en opmerkte: 'Ik word in Oxford herkend aan mijn hoofd.' (uit Raymond Tallis, Van oor tot oor)


Vergelijking (2/2)

Uit de Volkskrant: 'Deze paus is even slecht voor het aanzien van Duitsland als Bush dat was voor de Verenigde Staten.' Dan moet je het als paus wel heel bont gemaakt hebben. Overigens, wat je ook op Bush aan te merken kunt hebben, hij heeft tijdens zijn acht jaar durende presidentschap in ieder geval geen antisemieten de hand boven het hoofd gehouden.