Homepage van Cyril Lansink

Direct naar inhoud

Menu
Home
Freelansink
Cyril Lansink
Contact
Cyril Lansink
cyril.lansink@hetnet.nl
Teksten
boekrecensies
de fiets
essays/artikelen
kindergedichten
taalkruimels
weblog
interviews

Zondagsfietser

Vooral op zondagmorgen kun je ze tegenkomen. Meestal in groepjes. De gemiddelde leeftijd is respectabel. Ze zien er professioneel uit in hun strak om het lichaam zittende broeken en shirts die in hun bontgekleurdheid pijn doen aan de ogen. Hun buikjes verraden dat ook aan hen de welvaart niet voorbij gegaan is. Maar ook de kuiten staan bol en daar gaat het om. Ter compensatie van verminderd atletisch vermogen hebben ze zich bovendien het beste materiaal aangeschaft. Als de prijs van de fiets een indicatie zou zijn van de kwaliteit van de fietser dan zouden er tussen hen heel wat klasbakken zitten.

De explosiviteit is verdwenen, zo die er al ooit geweest is. En ook bergop toont zich bij de meesten de doem van het ouder worden. Op een klein verzetje wurmen ze zich naar boven. Het excuus wordt niet zelden in hun gewicht gezocht. ‘Vroeger woog ik tien kilo minder, toen had je me moeten zien klimmen.'

Maar op het vlakke staan ze nog hun mannetje. Gelijkmatig malen met de benen - dat kunnen ze eindeloos volhouden. Als tweewielige diesels voegen ze gestaag de ene kilometer na de andere aan hun jaartotaal toe.

Hoe langer de afstand, hoe gelukkiger deze mannen lijken te worden. Zij trainen dan ook bijna altijd voor een toertocht van 150 kilometer of meer. Bij de start van zo'n tocht heerst er een jongensachtige opgewondenheid. Na afloop is er de voldoening van een nieuw p.r. of de teleurstelling van ‘de hele weg slechte benen'. Maar bovenal zijn er de verhalen van het ‘grote afzien'. De foto die onderweg van hen is gemaakt willen ze graag hebben. Als bewijs van hun onverwoestbare vitaliteit.

Maar nu is het oktober. Het seizoen is vrijwel voorbij. Als het weer mee zit, kan het einde nog even uitgesteld worden. Maar allengs haken er meer mannen af en worden de groepjes steeds kleiner. De fietszondag is niet meer heilig. Vrouwlief kan haar rechten op aandacht ook weer eens doen gelden. En warempel, haar verzoek ‘om nog even lekker te blijven liggen' is niet meer aan dovemansoren gericht. Daar ligt hij dan, de held van de zware versnelling, zijn lichaam op zijn voordeligst na een zomer ‘buffelen' op de fiets. Zij is trots op hem. Bevoelt zijn gespierde bovenbenen, legt haar hoofd op zijn borst en luistert naar de rustige slag van zijn sporthart. Hij staart naar het plafond en verlangt alweer naar het volgende seizoen.