Homepage van Cyril Lansink

Direct naar inhoud

Menu
Home
Freelansink
Cyril Lansink
Contact
Cyril Lansink
cyril.lansink@hetnet.nl
Teksten
boekrecensies
de fiets
essays/artikelen
kindergedichten
taalkruimels
weblog
interviews

De bolletjestrui

Voor Cunera

Buffels zijn dieren van de vlakte. Maar in die ene week in het jaar dat dé Buffels allemaal samenkomen gaat het ze er toch vooral om hoe ze de cols bedwingen. Ze mogen dan door het jaar heen laten zien hoe goed ze tegen de wind in door de Nederlandse polder kunnen fietsen, of met welk een vinnigheid ze nog de Nijmeegse stuwwal weten aan te vatten, uiteindelijk worden Buffels toch eerst en vooral afgerekend op hun klimkwaliteiten in het hooggebergte. Fietsen over slechte wegen in Afrika, in weer en wind naar Londen en terug, voor de zoveelste keer de Holdeurn, Arnhem-Nijmegen vice versa, langs de Waal of de Amstel - het is allemaal leuk en aardig, ja soms zelfs bewonderenswaardig. De Buffel die zichzelf serieus neemt weet echter dat het pleit elders wordt beslecht - alleen op de flanken van een heuse berg, het liefst met percentages boven de tien procent, zal hij zijn naam kunnen vestigen en zich werkelijk kunnen onderscheiden van de kudde.

Wie zich het meest onderscheidt heeft recht op een onderscheiding. In dit geval de bolletjestrui, hét kleinood voor de ware klimmer. En na zoveel jaren lijkt het me wel eens gerechtvaardigd dat de vraag in al zijn duidelijkheid wordt gesteld: welke Buffel komt eigenlijk het meest voor die trui in aanmerking?

En dan blijkt een antwoord nog niet zo gemakkelijk te geven.

Alleen al vanwege zijn anciënniteit zou Laurens een goede kandidaat zijn. Maar er moet natuurlijk meer zijn dan dat. Dat geen berg voor hem te hoog is, heeft hij meer dan eens bewezen. Of hem dat echter tot de rasklimmer maakt die die trui waardig is? In het besef dat ik niet geheel onpartijdig ben zet ik voorzichtig een vraagteken.

Met zijn postuur van zo'n Spaans of Columbiaans vedergewicht die zonder veel last van de zwaartekracht de cols op fladdert, zou Jan M. misschien ook kans maken op de uitverkiezing. Maar ook nu heb ik mijn twijfels: de laatste jaren is het verzet waarmee hij omhoog gaat zo licht geworden dat zijn snelheid bergop er behoorlijk onder te lijden had. Jan heeft weliswaar het begrip ‘rijden op een koffiemolentje' een nieuwe dimensie gegeven, maar spijtig genoeg is daardoor het veroveren van die felbegeerde trui uit zicht geraakt.

Henk dan? De comeback kid die na een matig voorseizoen vorige zomer vriend en vijand verbaasde door op menige col iedereen voor te blijven... Maar ook hij is als kandidaat niet onomstreden, om het maar netjes te zeggen. Hoe kun je met goed fatsoen meedoen om de prijzen als jij zelf het parcours waarop de strijd wordt gestreden hebt uitgezet?

Een welwillende lezer zou nu kunnen opperen: maakt schrijver dezes zelf geen kans op de prestigieuze onderscheiding? Ik moet hem teleurstellen. Een vermelding in de annalen van de Buffelgemeenschap zit er waarschijnlijk wel in. Maar aangezien hij wel erg vaak schitterde door afwezigheid zou de bolletjestrui voor ondergetekende veel te veel eer zijn.

Zo schiet het niet op met de toekenning. Is er dan niemand die zich met recht mag hullen in het kledingstuk van de ware klimkampioen? Toch wel! Ze doet het niet op twee maar op vier wielen, ze heeft geen dertig versnellingen nodig maar heeft er aan zes genoeg. Onverschrokken stuurt zij haar bus over de smalle steile weggetjes die alleen voor idiote fietsers nog berijdbaar lijken. Ze is de Max Verstappen van de Alpen, onze aller Cunera.

En als we van die trui nou een jurk maken zou die haar nog goed staan ook.